Νοσταλγία..

Όλα έτοιμα για την αυριανή γεμάτη μου μέρα!

Τα παιδιά κοιμούνται και ο σύζυγος σε μια έξοδο με φίλους! Κάτι σπάνιο πλέον, αφού η δουλειά και το σπίτι βρίσκονται στην προτεραιότητα του..

Πολλές φορές σκέφτομαι το πριν και το τώρα μας, με όσα κάποτε κάναμε και πόσα τώρα πια!

Κάνω ένα τελευταίο “ντου” στα μεγάλα φατσουλίνια μου, και πάω στο κρεβάτι μου, δίπλα στα μικρά μου, που λεν κρεβάτι τους το δικό μου..

Ξαπλώνω στη γωνίτσα μου ήσυχα ήσυχα, γιατί δεν θέλω ξυπνήματα. Στην τηλεόραση δίπλα μου παίζουν παιδικά νανουρίσματα.. ούτε αυτό δεν τολμώ να αλλάξω.

Κάνω σκέψεις, για την μέρα μου, για τα όσα ζήσαμε και σήμερα. Για το αυριανό μας πρόγραμμα, πως θα βολέψω πολλά πράγματα μαζί.

Σκέφτομαι εμένα σαν παιδί, και την κουβέντα που είχα με την κόρη μου το απόγευμα… πως με φώναζαν οι γονείς μου..

Οι γονείς μου! Πέρασαν σχεδόν 7 χρόνια που η λέξη γονείς μου, είναι μόνο ο μπαμπάς μου.. Σκέφτομαι και την μαμά μου, πόσο με πληγώνει που σε αυτή τη νέα μου ζωή δεν υπάρχει.. φέρνω στο νου μου εκείνο το χαΐδεμα στην κοιλιά μου όταν ήμουν έγκυος την κόρη μου και τα λόγια της “Μα θα προλάβω να την γνωρίσω;”

Δεν πρόλαβε..

Βουρκώνω.. σπάνια πλέον μπορώ να κάνω και αυτό..

Πονάω πολλές φορές που ζω στη σκιά του αν ήταν εδώ και σκέφτομαι πόσο διαφορετικά θα έμοιαζαν όλα..

Τέτοιες μέρες πριν 7 χρόνια όλες μας οι ελπίδες τέλειωσαν.. ξέραμε πως δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά στο σπίτι μας.. και ποτέ ξανά δεν θα άκουγα από το στόμα της το όνομα μου, όπως αυτή ήξερε να μου το λέει.. όπως μου είπε και κόρη μου νωρίτερα το απόγευμα..

Τα μάτια μου τώρα πια είναι θολά..

Βάζω ταινία, κάτι απλώς να παίζει μέχρι ο ύπνος να νικήσει κάθε σκέψη μου..

Πόσο θα θέλα το παρελθόν μου και το παρόν μου να μπορούσαν να ήταν μαζί..