New on the Blog

Ξημέρωσε ξανά…

Σε λίγο ξημερώνει. Οι μνήμες έντονες. Ζωντανές.

Μια ασπρόμαυρή ταινία παίζει στο μυαλό μου. Ήχοι σιωπηλοί. Βουβοί.

Η τελευταία μας συνάντηση σε λίγο τελειώνει. Κατεβάζει ρολά για πάντα…

Ψαχουλεύω τη σακούλα του μυαλού μου και σε βρίσκω!

Κάθε εικόνα σου είναι λες και υπάρχεις.. ζωντανή ανάμνηση σε θολούρα ήχων και αισθήσεων.

Νιώθω τα βλέφαρα μου να βαραίνουν. Θέλω κι άλλο… Πάει καιρός να σε συναντήσω. Να σου μιλήσω… και έχω τόσα να σου πω!

Μερικές φορές πραγματικά νιώθω πως αυτό δεν έγινε ποτέ…

Κι όμως! Δεν θα είσαι ποτέ ξανά εδώ…

Ανασκουμπώνομαι. Σφραγίζω τη σακούλα μας. Το μόνο που μου έχει απομείνει από σενα…

Κλείνω φώτα…

Τα βλέφαρα βάρυναν ακόμα πιο πολύ… το κρυμμένο μου δάκρυ ξεφεύγει σιωπηλό μέσα σε αυτή τη δύσκολη νύχτα που κάθε χρόνο φτάνει… και είναι πιο δύσκολη..

Ξημέρωσε ξανά… 15 Ιούλη… Μου λείπεις…

#mama

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *