Thoughts and Notes

Μέσα από μια φωτογραφία…

Αυτές τις μέρες μιλάω πολύ για σένα! Σε συζητώ! Σε φέρνω στο μυαλό και είσαι λες και ζω ξανά όλα όσα σε θυμίζουν!

Μίλησα για τότε που όλα ήταν κρυμμένα και εμείς νομίζαμε πως το κατώφλι του σπιτιού μας τίποτα τέτοιο δεν θα περάσει!

Μίλησα για όταν ακόμα το τραγούδι σου συνόδευε τα πρωινά μας!

Πόσο με ενοχλούσε τότε! Και πόσο μου λείπει σήμερα!

Σου φαινεται αστειο.. σωστά!

Μίλησα και για τις μέρες τις δύσκολες! Αυτές που σε έφυγαν από μας!

Θύμωσα κιόλας μαζί σου!

Μίλησα και για μένα και συνειδητοποίησα… ίσως για πρώτη φορά… ότι φοβόμουν την αλήθεια εκείνων των ημερών γιατι σε χρειάζομαι… μέχρι και σήμερα… μέχρι και για πάντα!

Θέλω να πω “μαμά” και να σε ακούσω να μου λες “μαμά μου”! Έτσι τσιρίζοντας! Αλλά με τα σπυνθιρωτά σου πράσινα μάτια να λάμπουν! Αντίκρυ μου… κοιτάζοντας με!!

Αυτό το “μαμά μου”! Αυτό που γέμιζε το σπίτι αγάπη και έκανε τις γραμμές του τηλεφώνου να τρέμουν από τη δύναμη σου…

Όντως μου χει λείψει περισσότερο και από την εικόνα σου! Την ανάσα σου, το βλέμμα σου!

Ήταν αυτό που έκανε την αγκαλιά πιο σφιχτή ακόμα και όταν ήμουν για σπουδές! Τότε που όλα όσα ζούσα ήταν ακόμα τυλιγμένα στο ροζ σύννεφο που με έμαθες να ζω!

Όσο και να μίλησα… πάλι εκεί σε συνάντησα! Μέσα από μια φωτογραφία που ούτε γυρνώ να την κοιτάξω καλά καλά!

Γιατί όντως… ήξερες να κάνεις μαγικά… ήξερες να γεμίζεις τις γραμμές…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *