Σε θυμάμαι αλλά δεν κλαίω πια!

Το δάκρυ δύσκολα μου έρχεται τώρα πια!

Είναι λες και εκείνο το ραντεβού που κάποτε είχαμε… να έχει τελειώσει…

Δυσκολα σε συναντώ! Τις βόλτες που κάποτε μου αφιέρωνες … τις έχεις σταματήσει…

Δεν μιλάμε πια όπως παλιά!

Και αν κάτι από αυτά γίνει.. γίνεται σπάνια … και τελειώνει πολύ γρήγορα!

Σε θυμάμαι πάντα! Αλλά δεν κλαίω! Ακόμα και όταν κοιτάζω τον ουρανό ψάχνοντας να σε βρω κάπου εκεί ανάμεσα στα σύννεφα, η λαχτάρα μου σαν να χει κοπάσει!

Περνά ο χρόνος και εσυ έμεινες στις θύμησες…

Η φωνή σου, το γέλιο σου, το βλέμμα σου ζωντανά πάντα σε κάθε μου εικόνα…

Ακόμα και τώρα δεν κλαίω, απλά σε θυμάμαι.. και όσο ο καιρός περνά σε θυμάμαι ακόμα περισσότερο!

Και δεν περνάει στιγμή που να μην σκεφτώ «αν ήσουν εδώ»…

Ναι τώρα δάκρυσα… αλλά βλέπεις αμέσως σταμάτησα!

Σε θυμάμαι… αλλά δεν κλαίω…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *