Ο μονόλογος της νύχτας

Το τοπίο ήσυχο!

Το νυκτερινό πέπλο του ουρανού έχει σκεπάσει απ’άκρη σ’ακρη τον ορίζοντα. Οι σκέψεις στο μέσο της νύχτας ζωντανεύουν τη σιωπηλή πραγματικότητα της ψυχής.

Η ώρα περασμένη…

Το βλέφαρο βαραίνει αλλά η επόμενη σκέψη με ξυπνά ξανά. Και επαναλαμβάνεται… και γίνεται και λίγο πιο μετά ξανά…και ξανά…

Έχει φτάσει 4.14.

Η ενέργεια αλλάζει. Κάπου ανάμεσα στο σκοτεινό ακόμα τοπίο φαίνεται πως κάποιοι ετοιμάζονται να ξεκινήσουν την μέρα τους. Στον αγώνα για την επιβίωση…, για μια δουλειά που θα τους δώσει με κόπο το εισιτήριο για κάτι ομορφότερο από αυτό που έχουν.

Ο αναστεναγμός του γιου μου στο διπλανό δωμάτιο με φέρνει πάλι πίσω… σηκώνομαι να τους δω.

«Κοιμούνται τα μωρά μου τα καλά», η πρώτη μου σκέψη. Μένω και τους κοιτάζω. Σκύβω και τους φιλώ. Ένα φιλί και ένα σ’ αγαπώ ακόμα και στον ύπνο τους πάντα χρειάζεται! «Ω, ναι έχω δίκαιο», μου λέει το αγόρι μου που χαμογελά στον ύπνο του!

Σε 1 μήνα περίπου άλλη μια ψυχούλα θα γεμίσει αυτό το σπίτι!

Μεγάλωσε η οικογένεια μας… σκέφτομαι και επιστρέφω στο κρεβάτι μου. Κάθομαι για λίγο και έπειτα ξαπλώνω. Γέρνω προς το μέρος σου, σηκώνω το χέρι σου και χουχουλιάζω στην αγκαλιά σου! Λατρεύω αυτήν την αίσθηση που μου αφήνει η μυρωδιά σου και το γυμνό σου στήθος…

Ο ύπνος ακόμα δεν με παίρνει.. σε λίγο όλα γύρω μου θα ζωντανέψουν! Σαν εικόνες από βιβλίο. Το βιβλίο της καθημερινότητας μου. Θα πρέπει να τρέξουμε για το σχολείο, για τη δουλειά, για όλα εκείνα που θα γράψουμε στο δικό μας βιβλίο. Κι όπως εμείς έτσι και τόσοι άλλοι γύρω μας!

Ξημερώνει σιγά σιγά! Η μουσική της φύσης αρχίζει να παίζει τις πρώτες νότες! Οι πρώτοι ήχοι βγαίνουν και ζωντανεύουν το ηχόχρωμα και της σημερινής μέρας…

Σε χαιρετώ, στη σκέψη μου κάθε στιγμή! Είναι λες και σου δίνω ραντεβού να ανταμώσουμε ξανά με την πρώτη ευκαιρία! Με αφήνεις γνέφοντας μου από μακριά πως ακόμα είσαι μαζί μου… παίρνω ικανοποίηση έστω κι έτσι και μαζί με ένα δάκρυ, σου θυμίζω πως ακόμα σε αγαπώ όπως όταν ήσουν εδώ…

Η ζεστή σου ανάσα στο λαιμό μου, με φέρνει πίσω! Μαζεύω πόδια, σκουπίζω το τελευταίο δάκρυ μου και κουλουριαζομαι ακόμα πιο κοντά σου! Πάντα δίπλα μου…, θυμάμαι τα λόγια της: «ποτέ μην ακούσω να παραπονιέσαι!»

Ευγνώμων!

Απέξω βλέπω τα πινέλα της φύσης…,  μόλις ξεκίνησαν δουλειά! Ο καμβάς του σήμερα άρχισε να γεμίζει με χρώματα…, μέχρι και πάλι το μαύρο πέπλο να καλύψει τον ουρανό, αφήνοντας τη δική του μαγεία να μας παρασύρει σε δρόμους και τόπους μαγικούς…, μέσα από τους ήσυχους τόνους μιας άλλης νύχτας…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *