Μαμά σε αγαπώ! Πάντα με τον ίδιο τρόπο!

Φέτος δεν είναι η πρώτη χρονιά χωρίς την μαμά μου!

Καμιά φορά το μυαλό σου παίζει περίεργα παιχνίδια…

Θυμάμαι… κάποτε, όταν ήμουνα μικρή γυρνούσα από το σχολείο όταν κάποιος με τρόμαξε και με έκανε να κλαίω από φόβο.. Ξεκίνησα να τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να φτάσω στο σπίτι, με τη σκέψη πως σε λίγο θα σταματούσε κάθε πόνος και φόβος. Ήξερα πως θα ήταν εκεί να με βοηθήσει και να με φροντίσει. Με περίμενε στην εξώπορτα στις καλές και άσχημες στιγμές, ήταν πάντα δίπλα μου.

Ο άνθρωπος που με αγαπούσε όπως ήμουν!

Ο άνθρωπος που ποτέ δεν με εγκατέλειψε!

Όμως τώρα πια, ο άνθρωπος αυτός δεν με περιμένει πια στην εξώπορτα…

Όσο και να τρομάξω δεν θα με πάρει αγκαλιά!

Την έχω πεθυμήσει αφόρητα…

Αφήνω ότι κάνω και τρέχω γρήγορα γεμάτη λαχτάρα να την δω! Στον δρόμο για να την συναντήσω σκέφτομαι τα μεγάλα πράσινα μάτια της και το πλατύ χαμόγελο με τα αραιά της δόντια!

Παγώνω, τα μάτια μου έχουν γεμίσει με δάκρυα, όταν πια συνειδητοποιώ ότι δεν είσαι πια εδώ!

Με τον ίδιο πόνο και το ίδιο παράπονο και φέτος σου εύχομαι Χρονια πολλά Μαμά μου!

Σε αγαπώ και μου λείπεις!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *