ΣΚΕΨΕΙΣ ΒΡΑΔΙΑΤΙΚΕΣ..

Οι φωνές ησύχασαν.

Ησυχία!

Τα φώτα έσβησαν, ο ηχος της τηλεόρασης χαμήλωσε.

Ηρεμία!

Μονο το φως του φεγγαριού από τη χαραμάδα του παραθύρου, μοιάζει ίδιο με πριν! Το φεγγαράκι που λίγο πριν έπαιρνε μέρος στις ιστορίες μας, στα τραγούδια μας, στην παρέα μας! Το φεγγαράκι, ο φίλος μας, που μας καληνύχτισε και μας υποσχέθηκε πως και αύριο θα είναι εκεί στην ίδια θέση, να μας περιμένει! Πάντα με χαμόγελο, γιατί από κει ψηλά, όλα μοιάζουν πολύ μικρά για να τον στεναχωρούν! Έτσι μας είπε.. μέσα από το αποψινό του παραμύθι!

Τα λέμε αύριο φεγγαράκι!

Κοιτάζω γύρω μου!

Πιο γεμάτο δωμάτιο δεν είχα ποτέ ξανά! Η ευτυχία μου κοιμάται! Αυτά, τα δυο μικρά πλασματάκια, μου άλλαξαν τη ζωή!,  σκέφτομαι!

Γυρνάω πίσω!

Θυμάμαι εμάς τους δυο μαζί! Από όταν η ιστορία άρχισε! Ξεφυλλίζω του μυαλού μου τις σελίδες μας, και σε βρίσκω πάντα εκεί! Σε όλα παρών! Χαμόγελα, γέλια, κλάματα! Όλοι οι ήχοι συνοδεύονται από τη δίκη σου φωνή!

Σε κοιτάζω!

Το σπίτι μας γέμισε!

Τα χρώματα της ευτυχίας, οι ήχοι της χαράς, το συναίσθημα της ολοκλήρωσης, βρίσκονται πλέον παντού!

Το φως από την εικόνα της τηλεόρασης μου αποσπά την προσοχή! Γυρνάω και αφήνω τις σκέψεις μου… δυναμώνω τον ήχο, ίσα ίσα! Αρκεί!

Ξαπλώνω δίπλα σου, χουχουλιάζω στην αγκαλιά σου και αφήνω την μουσική να παίζει!

Αύριο μια νέα μέρα ξεκινά! Αύριο γράφουμε ακόμα μια σελίδα στην ιστορία μας!

Στην ιστορία μας, που πλέον έχει τέσσερις  πρωταγωνιστές!

Βραδινές μου σκέψεις…

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *