2 ΧΡΟΝΙΑ ΣΗΜΕΡΑ…

15 Ιουλίου σήμερα!

Ημέρα δύσκολη και με πολύ πόνο στη ψυχή! Ήταν γύρω στις 4 τα χαράματα όταν έφυγες για το μεγάλο ταξίδι, ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή! Και μπορεί εσυ να ξεκουράστηκες και να ηρέμησες από τους φρικτούς πόνους της σκληρής αυτής αρρώστιας, αλλά το κενό που άφησες όλοενα και πιο βαθύ γίνεται! Ο πόνος στην ψυχή μεγαλώνει και η απουσία σου φαίνεται παντού!

Κι ας λένε πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρος..

Προσπαθώ να αλλάξω συνήθειες και να μάθω να ζω χωρίς εσένα.. κάποια πράγματα όμως δεν αλλαζουν! Κάθε πρωί σε παίρνω τηλέφωνο να σου πω, πως έφτασα στη δουλειά! Να σου πω για κάτι καινούργιο που έμαθα! Για κάτι που ακουσα! Να σε ρωτήσω για κάποια απορία μου! Τι αστείο;! Η τηλεφωνήτρια μου θυμίζει πως ο αριθμός δεν υπάρχει.. όπως κι εσύ τώρα πια!!

Η οικογένεια μας μεγάλωσε! Η μεγάλη σου κόρη σε έκανε γιαγιά, δυο φορές! Το είχες τόσο καημό να γνωρίσεις εκείνη την μικρή τότε κορούλα που είχε η κόρη σου στην κοιλια! Να την κρατήσεις αγκαλια! Δεν πρόλαβες! Αυτή όμως σε γνωρίζει και σου φωνάζει να έρθεις να παίξετε! Έφυγες με τον καημό της! Μέχρι και την τελευταία στιγμή ρωτούσες αν “γεννήσαμε”! Κρατιόσουν για να το ζήσεις, και αυτός ο δαίμονας, δε σε άφησε! Φάνηκε πιο δυνατός τελικά..

Το ξέρω πως δεν ήθελες να φύγεις! Το ξέρω πως πάλεψες!

Αλλά εμείς ακόμα σε ψάχνουμε! Όλες για τις καθημερινές μικρές μας στιγμές! Στιγμές που για άλλους είναι απλά καθημερινότητα! Για να βοηθήσεις ως γιαγιά, για να ζήσουμε μαζί τις ευτυχισμένες μας στιγμές, για να σε έχουμε ως μαμά, όπως πολλοί αλλοι!

Σε χρειαζόμαστε για όλα αυτά και για αλλά τόσα που θα έρθουν!!

Μας λείπεις μαμά!

Μας λείπεις!!

 

Οι κόρες σου..

Γ. Α. Σ.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *