ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, ΜΙΑ ΚΡΥΦΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Πολλές φορές η πίεση και το στρες της καθημερινής ζωής οδηγούν σε συμπτώματα κατάθλιψης.

Αυτά τα συμπτώματα στα περισσότερα άτομα κρατάνε για μερικές μέρες ή βδομάδες. Από την άλλη, σε άλλα άτομα συνεχίζουν να υπάρχουν και έτσι καταλήγουν σε συμπτώματα χρόνιας κατάθλιψης.

Η κατάθλιψη εμφανίζεται περισσότερο στις γυναίκες, αφού τις περισσότερες φορές, είναι εκείνες που αναλαμβάνουν πολλαπλούς ρόλους στην καθημερινότητά τους.

Ποια σημάδια, λοιπόν, θα πρέπει να μας προβληματίσουν;

  • Αισθήματα κενότητας, αβοηθησίας, απόγνωσης και λύπης
  • Ευερεθιστότητα, άγχος και ενοχή
  • Αισθήματα εξάντλησης, σοβαρή κόπωση
  • Απώλεια ενδιαφέροντος για δραστηριότητες οι οποίες προηγουμένως ήταν ευχάριστες για το άτομο
  • Αδυναμία συγκέντρωσης ή ανάκλησης λεπτομερειών
  • Αυτοκτονικές σκέψεις ή απόπειρες αυτοκτονίας
  • Ενοχλήσεις ύπνου- το άτομο κοιμάται πάρα πολύ ή πολύ λίγο, αϋπνίες
  • Αλλαγές στην όρεξη- τρώει υπερβολικά ή πολύ λίγο
  • Σωματικά συμπτώματα- πόνοι, κράμπες, πονοκεφάλοι, πεπτικά θέματα, φούσκωμα
  • Απώλεια ενέργειας
  • Αίσθηση εκτός ελέγχου
  •  Διακυμάνσεις διάθεσης
  • Κρίσεις πανικου
  •  Συναισθήματα έντασης

Απώλεια ενδιαφέροντος σε καθημερινές δραστηριότητες και σχέσεις

Πως αντιμετωπίζεται;

Η καλύτερη λύση για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης είναι η βοήθεια ειδικών (ψυχολόγων, ψυχοθεραπευτών κλπ), ειδικά αν τα συμπτώματα επιμένουν και χειροτερεύουν με το χρόνο.
Παράλληλα, κάποιες τεχνικές αυτοβοήθειας μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της διάθεσής σας:

  • Μην αφήνετε τα συναισθήματά σας να σας κυριεύουν – Συζητήστε και βρείτε στήριξη σε ανθρώπους που εμπιστεύεστε
  • Συνεχίστε να συμμετέχετε σε κοινωνικές δραστηριότητες και να αλληλεπιδράτε με τα αγαπημένα σας πρόσωπα
  • Γυμναστείτε- η γυμναστική μερικές φορές τη βδομάδα θα βοηθήσει πολύ στη βελτίωση της διάθεσής σας
  • Κοιμηθείτε καλά- το ιδανικό είναι 8 ώρες κάθε βράδυ
  • Κάντε διαλογισμό, δοκιμάστε γιόγκα ή χρησιμοποιήστε άλλες τεχνικές χαλάρωσης

Ελένη Φυλακτού, Psychology BA, Social and Developmental Psychology MA, ABA Specialist

5 ΚΛΕΙΔΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΥΓΙΗ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΣΧΕΣΗ!

Και ποιος δε θα ήθελε η σχέση που ξεκίνησε μόλις τώρα να διαρκέσει για…ΠΑΝΤΑ;

Μα φυσικά οι περισσότεροι που ξεκινάνε μια σχέση θα ήθελαν και θα έκαναν σχεδόν τα πάντα για να κρατήσει.

Αυτά που μας λέει η  ψυχολόγος του DeNereis!, Ελένη Φυλακτού, λίγο πολύ όλες τα έχουμε ξανά ακούσει! Ποιες όμως τα πίστεψαν; Έδωσαν τον χρόνο εκεί που χρειάστηκε, και κέρδισαν αυτό που λέμε μια υγιή σχέση;

Ας τα θυμηθούμε λοιπόν! Κι ας υποσχεθούμε στον εαυτό μας πως οι συμβουλές της ψυχολόγου μας, θα είναι πάντα στο μυαλό μας για να έχουμε αυτό που πραγματικά μας αξίζει!!

  • Αγάπη!!!! Μα φυσικά η αγάπη!!! Ένα πολύ σημαντικό συστατικό για μια σχέση, αλλά όχι το μόνο. Δείχνοντας στο άλλο σου μισό το πώς νιώθεις, προσφέροντάς του απλόχερα την αγάπη σου.
  • Ερωτική έλξη!!!! Βασικό συστατικό είναι και η ερωτική έλξη, άλλωστε αν δεν υπάρχει η έλξη για κάποιον, ποιος ο λόγος να είσαι μαζί του; Πολλοί λένε ότι η ερωτική έλξη με τα χρόνια σβήνει, αυτό όμως είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε. Πως; Βρίσκοντας τρόπους να αναζωογονηθεί η σχέση και ο έρωτάς σας. Κλείστε ραντεβού με το σύντροφό σας, όπως παλιά. Φτιαχτείτε για το ραντεβού σας όπως θα βγαίνατε την πρώτη φορά. Φλερτάρετε ο ένας τον άλλον, δώστε στη σχέση σας ένα νέο αέρα!
  • Εμπιστοσύνη & στενή σχέση!!!! Έχοντας στενή σχέση με το σύντροφό σας, παράλληλα δημιουργείται και το αίσθημα εμπιστοσύνης. Εμπιστευθείτε το σύντροφό σας, δώστε του χώρο, δείξτε ότι είστε εκεί για εκείνον αν σας χρειαστεί και παράλληλα δείξτε του ότι μπορεί να κάνει πράγματα μόνος του. Με την εμπιστοσύνη και τη στενή σχέση με το σύντροφό σας, αποφεύγονται πολλοί καυγάδες και αισθήματα ανασφάλειας στη σχέση.
  • Διάλογος!!!! Για όλα τα προβλήματα που προκύπτουν η λύση είναι μία!!! Ο διάλογος. Συζητήστε ότι σας προβληματίζει με το σύντροφό σας, χωρίς εντάσεις και φωνές. Προσπαθήστε να βρείτε λύσεις οι οποίες θα είναι κατάλληλες και για τους δυο σας, χωρίς προσβολές αλλά με συζήτηση.
  • Βρείτε χρόνο για τον εαυτό σας και για…τους δικούς σας ανθρώπους!!!!  Εννοείται πως ο χρόνος με το σύντροφό σας είναι σημαντικός, όπως και τα χόμπι ή δραστηριότητες που κάνετε μαζί. Αλλά θα πρέπει να βρείτε χρόνο και για τον εαυτό σας όπως και ο σύντροφός σας άλλωστε. Κάντε πράγματα που σας αρέσει να κάνετε, όπως το να πάτε στο γυμναστήριο, να βγείτε με φίλους, να δείτε την οικογένειά σας. Περάστε δημιουργικό χρόνο με φίλους και οικογένεια και κάντε όλα αυτά που αγαπάτε. Με αυτό τον τρόπο αποφεύγοντας την απογοήτευση του στυλ « Δε βλέπω πια τους φίλους μου», «Έχω αποξενωθεί με τους γονείς και τα αδέλφια μου». Δίνοντας χώρο στο σύντροφό σας και στον εαυτό σας έχετε μια πιο υγιή σχέση και διατηρείτε την αγάπη και το ενδιαφέρον στη σχέση σας.

Τι μας μένει λοιπόν;

 

Από τη DeNereis ψυχολόγο, Ελένη Φυλακτού, Psychology BA, Social and Developmental Psychology MA, ABA Specialist

ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ

Η δημιουργία ψηλής αυτοεκτίμησης στα παιδιά είναι πολύ σημαντική αφού βοηθά κατά πολύ στη μετέπειτα ανάπτυξη και πορεία τους. Η αυξημένη αυτοεκτίμηση ή αλλιώς η ικανοποίηση με τον εαυτό τους, συνδέεται με ψηλές ακαδημαϊκές επιδόσεις, συμμετοχή σε αθλητικές και άλλες δραστηριότητες, ανάπτυξη αποτελεσματικών μεθόδων επίλυσης των διαφόρων προβλημάτων που εμφανίζονται, καθώς και δημιουργία δεξιοτήτων αντίστασης στις διάφορες πιέσεις των συνομηλίκων.

Πολλές έρευνες έχουν καταδείξει ότι το γονεϊκό στυλ και οι γονεϊκές πρακτικές συνδέονται σημαντικά με την ανάπτυξη αυτοεκτίμησης στο παιδί.

Πώς ενισχύουμε λοιπόν την αυτοεκτίμηση των παιδιών μας;

  • Δημιουργούμε στενές σχέσεις με τα παιδιά μας.
  • Φροντίζουμε για τις ανάγκες τους, έχοντας όμως ταυτόχρονα προσδοκίες από αυτά για την εμφάνιση κατάλληλης συμπεριφοράς. Όταν τα παιδιά μας παρουσιάζουν αυτή τη συμπεριφορά δεν ξεχνάμε ποτέ να τα επιβραβεύουμε!!
  • Αφήστε τα παιδιά σας να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις αναλόγως των δυνατοτήτων τους. Παράλληλα δώστε τους την ευκαιρία να συμμετέχουν στη λήψη διαφόρων αποφάσεων.
  •  Ενθαρρύνετε την ανάπτυξη αυτονομίας στα παιδιά σας, αλλά παράλληλα στηρίξτε τα όπου και όποτε σας χρειάζονται.
  •  Αποδεχτείτε τις δυνάμεις και αδυναμίες τους και δημιουργήστε ξεκάθαρα και αποδεχτά πρότυπα-στόχους για αυτά.
  •  Υποστηρίξτε τα παιδιά σας στην επίτευξη αυτών των στόχων.
  • Δείξετε ενδιαφέρον για τις διάφορες δραστηριότητες των παιδιών σας. Για παράδειγμα, παρακολουθήστε τις περισσότερες (αν όχι όλες) δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχει το παιδί σας (αγώνας ποδοσφαίρου, σχολικές γιορτές), ρωτήστε το για τους φίλους του ή ακόμα επισκεφθείτε ένα μουσείο τέχνης μετά από παρότρυνση του παιδιού σας.
  • ΑΓΑΠΗ!!!!! Δώστε άπλετη αγάπη και ζεστασιά στα παιδιά σας. Δημιουργήστε ένα περιβάλλον ασφάλειας και σιγουριάς για αυτά.

 

Ελένη Φυλακτου, Psychology BA, Social and Developmental Psychology MA, ABA Specialist

25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

25 Νοεμβρίου σήμερα!

Παγκόσμια μέρα κατά της βίας των γυναικών!

Για πολλές γυναίκες το άκουσμα και μόνο της λέξης βίας προκαλεί αναστάτωση! Για κάποιες όμως που το έχουν βιώσει ή το βιώνουν ακόμα, είναι κομμάτι του εαυτού τους! Ανήκει σαν εικόνα στα βιώματα τους! Είναι εμπειρία που τις καθόρισε και θα τις καθορίζει για όλο το υπόλοιπο τους!

Οπως μας αναφέρει η κα. Ελένη Φυλακτού, ψυχολόγος, μια από τις πιο κοινές μορφές βίας που βιώνουν οι γυναίκες παγκοσμίως είναι η σωματική, η οποία προκαλείται από ένα οικείο πρόσωπο (συνήθως σύντροφο).
Στατιστικά, τουλάχιστον μία στις τρεις γυναίκες δέχεται σωματικά χτυπήματα, αναγκάζεται να έρθει σε σεξουαλική επαφή ή κακοποιείται με άλλους τρόπους από τον σύντροφό της κατά τη διάρκεια της ζωής της. Μία στις πέντε γυναίκες θα γίνει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Τί ακριβώς εννοούμε με τον όρο κακοποίηση;

Η κακοποίηση είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο συμπεριφορών, που εξασκείται για να διατηρείται εξουσία και έλεγχος πάνω στη σύντροφο. Αυτές οι συμπεριφορές βλάπτουν σωματικά, διεγείρουν φόβο, εμποδίζουν τη γυναίκα από το να κάνει αυτό που επιθυμεί και την εξαναγκάζει να συμπεριφέρεται με τρόπους που δε θέλει.

Και αυτό πως προκύπτει;

Το άτομο που ασκεί βία μπορεί να βρίζει και να προσβάλει το θύμα επιχειρώντας να προκαλέσει την αντίδραση του θύματος. Αν το θύμα αντιδράσει, ο θύτης βρίσκει την αφορμή για να ασκήσει βία. Πολλές φορές το θύμα φοβάται την αντίδραση του θύτη και έτσι συμπεριφέρεται σαν να φταίει. Τελικά, πάντα ο θύτης θα βρει μια δικαιολογία για να ασκήσει βία στο θύμα.

Στην συνέχεια περνάμε στο δεύτερο στάδιο, την περίοδο κακοποίησης.  Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης ο θύτης είναι συνήθως εκτός ελέγχου. Αρκετές φορές το θύμα τραυματίζεται σοβαρά, ενώ κάποιες φορές παραμένει παθητικό προσπαθώντας να προστατεύσει τον εαυτό του. Άλλες φορές το θύμα απλά αμύνεται, μπορεί να κτυπήσει το θύτη ή να τρέξει και να ζητήσει βοήθεια.

Τελος, ο κύκλος ολοκληρώνεται με την περίοδο συμφιλίωσης. Εδώ, μετά την κακοποίηση το θύμα είναι πολύ ευάλωτο. Ο θύτης προσπαθεί να δικαιολογήσει τη βίαιη συμπεριφορά του, περιβάλλει το θύμα με πολλή αγάπη και απολογείται. Ο θύτης υπόσχεται ότι δεν πρόκειται να το ξανακάνει.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημιουργείται ένας πολύ δυνατός συναισθηματικός δεσμός μεταξύ του θύματος και του θύτη, ο οποίος απομονώνει και τους δύο από την πραγματικότητα.

Όμως…

Με το πέρασμα του χρόνου, η διάρκεια των τριών περιόδων αλλάζει. Η Περίοδος Έντασης διαρκεί όλο και λιγότερο, η Περίοδος Κακοποίησης γίνεται όλο και πιο συχνή και πιο έντονη, και η Περίοδος Συμφιλίωσης μικραίνει και γίνεται πιο έντονη. Η βία αποδυναμώνει το θύμα και αλλάζει τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του.

Μήπως είσαι κι εσύ θύμα κακοποίησης ή έχεις παρατηρήσει κάτι παράξενο σε οικείο σου πρόσωπο; Ο αριθμός για βοήθεια στην Κύπρο είναι το 1440. Κάλεσε το συντομότερο και οι ειδικοί θα σε βοηθήσουν. Είτε για να βγεις από το φαύλο κύκλο της βίας είτε για να βοηθήσεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο!

ΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ, ΜΠΟΡΕΙΣ!!!!

ΠΑΙΔΙ – ΣΧΟΛΕΙΟ – ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Το φαινόμενο της σχολικής επιθετικότητας και του εκφοβισμού παρατηρείται όλο και πιο συχνά στις μέρες μας και είναι ένα από τα κυριότερα προβλήματα σε πολλές χώρες του κόσμου.

Το φαινόμενο αυτό μελετήθηκε για πρώτη φορά από τον Olweus (1978), ενώ το 1987 εμφανίζεται για πρώτη φορά ο όρος “bullying” σε επιστημονικά περιοδικά.

Τι είναι η σχολική επιθετικότητα;(Bullying)

Η σχολική επιθετικότητα είναι η συστηματική και επαναλαμβανόμενη παρενόχληση, εκφοβισμός ή άσκηση βίας από ένα μαθητή ή ομάδα μαθητών προς κάποιον άλλο μαθητή. Το θύμα όντας ανήμπορο να αντιδράσει ή να αμυνθεί, αυξάνει τη σωματική, ψυχολογική και κοινωνική ισχύ του θύτη (αυξάνοντας έτσι και την ανισότητα μεταξύ τους). Ο σκοπός του θύτη είναι είτε να προκαλέσει το φόβο στο θύμα, να το ντροπιάσει ή ακόμα και να το βλάψει (Olweus, 1993).

Μορφές σχολικής βίας:

Υπάρχουν πολλαπλές μορφές σχολικής βίας. Κάποιες από αυτές είναι η σωματική βία, η λεκτική, η κλοπή είτε χρημάτων ή αντικειμένων και η κοινωνική ή ψυχολογική βία. Η κοινωνική βία έχει πολλές φορές στόχο τον αποκλεισμό του θύματος από διάφορες ομάδες των συνομηλίκων του. Η ψυχολογική βία γίνεται μέσω προσβολών, απειλών, εκβιασμών και έχουν κύριο στόχο την ταπείνωση και γελοιοποίηση του θύματος. Κάποιες άλλες μορφές βίας είναι τα εκβιαστικά τηλεφωνήματα και η ηλεκτρονική επίθεση μέσω κινητού τηλεφώνου ή διαδικτύου (cyberbullying).
Η σχολική επιθετικότητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν σήμερα οι ψυχολόγοι και οι παιδαγωγοί. Το 16% των παιδιών εμπλέκονται σε σχολική επιθετικότητα, με το 9% να είναι θύματα και το 7% να είναι θύτες.

Πού οφείλεται η σχολική επιθετικότητα;

Έρευνες έχουν δείξει συσχέτιση της σχολικής βίας με προσαρμοστικά προβλήματα τόσο στο οικογενειακό όσο και στο σχολικό περιβάλλον. Αρνητικά οικογενειακά περιβάλλοντα, τα οποία χαρακτηρίζονται από κακή επικοινωνία μεταξύ γονέων και παιδιών είναι σημαντικός παράγοντας για την ανάπτυξη βίαιης συμπεριφοράς στην εφηβεία. Η ποιότητα επικοινωνίας που έχουν οι γονείς με τα παιδιά τους επηρεάζουν την ψυχολογική προσαρμογή στη συνέχεια ως εφήβων. Κάποιοι ερευνητές εισηγούνται ότι υπάρχει στενή σύνδεση μεταξύ της σχέσης πατέρα και παιδιού και της ψυχολογικής προσαρμογής. Άλλες έρευνες οι οποίες διεξήχθησαν στο σχολικό πλαίσιο έδειξαν ότι μαθητές με προβληματική συμπεριφορά είχαν αρνητική αλληλεπίδραση και με τους δασκάλους. Γενικότερα, η ποιότητα της αλληλεπίδρασης μεταξύ των εφήβων , των γονέων και των δασκάλων φαίνεται να έχει μεγάλη συσχέτιση με τα επίπεδα βίαιης συμπεριφοράς. Επίσης, φαίνεται να υπάρχει μία δυνατή συσχέτιση μεταξύ της μειωμένης αποδοχής από τους συνομηλίκους και της αρνητικής σχολικής αυτοεικόνας (Με λίγα λόγια, τα παιδιά που δε γίνονται αποδεκτά από τους συμμαθητές τους τείνουν να έχουν χαμηλή σχολική αυτοεικόνα). Η μειωμένη αποδοχή από τους συνομηλίκους οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αντίληψη των δασκάλων. Αν οι δάσκαλοι έχουν μια αρνητική αντίληψη ως προς το μαθητή, τότε επακόλουθο είναι η απόρριψη από τους συμμαθητές που οδηγεί στη μειωμένη αυτοεικόνα.

Προστατευτικοί παράγοντες:

• Θετική επικοινωνία με την οικογένεια (θετική επικοινωνία γονέων-παιδιού, λύνοντας οποιαδήποτε προβλήματα με διάλογο και συζήτηση).

• Η ανοικτή επικοινωνία του παιδιού τόσο με τη μητέρα όσο και με τον πατέρα δημιουργούν μια θετική αυτοεικόνα όσον αφορά το οικογενειακό περιβάλλον, η οποία αργότερα βοηθά στη δημιουργία μιας θετικής σχολικής αυτοεικόνας.

• Θετικές προσδοκίες δασκάλων (τονίζουν τα θετικά ενός μαθητή και ζητούν περισσότερα, δεν τον κριτικάρουν ούτε τον μειώνουν σε ότι κι αν κάνει ή πει).

• Η θετική αξιολόγηση των δασκάλων σχετίζεται άμεσα με υψηλό κοινωνικό στάτους για τους μαθητές (δημοφιλείς και αρεστοί στους συμμαθητές τους) αλλά και ψηλότερα επίπεδα σχολικής αυτοεικόνας.

Ελένη Φυλακτου, Psychology BA, Social and Developmental Psychology MA, ABA Specialist

ΑΥΤΙΣΜΟΣ: ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΒΡΕΦΗ

Αυτισμός!

Είναι μια λέξη την οποία πολλοί από εμάς δε γνωρίζουν και ίσως να μην μάθουν ποτέ αν δεν υπάρξει κάποιο περιστατικό στο κοντινό τους περιβάλλον. Ο αυτισμός είναι μια διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία. Αν και ο αυτισμός είναι δύσκολο να διαγνωστεί πριν την ηλικία των 2 ετών μπορούν να παρατηρηθούν κάποια συμπτώματα από τη βρεφική κιόλας ηλικία.

Πρώιμα συμπτώματα αυτισμού:

• Το παιδί δεν έχει βλεμματική επαφή ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία από αυτή του ενός έτους (π.χ. το βρέφος δεν κοιτάει τη μητέρα όταν εκείνη το θηλάζει ή σε μεγαλύτερη ηλικία δεν κοιτάει το άτομο που του μιλάει).

• Δε χαμογελά όταν του χαμογελούν.

• Δεν ανταποκρίνεται στο όνομά του ( Όταν ακούει το όνομά του δε γυρνάει προς το άτομο που μιλάει ή χρειάζεται να το ακούσει περισσότερες από 2-3 φορές για να το κάνει).

• Δεν ακολουθεί αντικείμενα που εμφανίζονται στο οπτικό του πεδίο (π.χ. αν κρατάτε κάποιο αντικείμενο κουνώντας το αργά δεξιά και αριστερά το παιδί/βρέφος δε θα ακολουθήσει το αντικείμενο με τα μάτια).

• Δεν ακολουθεί κάτι το οποίο του δείχνεις.

• Δε δείχνει, δε χαιρετάει και γενικά δε χρησιμοποιεί βασικές χειρονομίες για να επικοινωνήσει.

• Δυσκολεύεται ή δε μιμείται τις κινήσεις κάποιου άλλου ή ακόμη και τις εκφράσεις του προσώπου.

• Δεν παίζει με άλλα παιδιά και γενικώς δε φαίνεται να κάνει ουσιαστικό παιχνίδι, παρά μόνο στερεοτυπικές κινήσεις.

Γενικά το παιδί δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με τους γύρω του και φαίνεται να είναι σχεδόν πάντα κλεισμένο στο δικό του κόσμο.

Αυτό άλλωστε σημαίνει και η λέξη «αυτισμός», κλείσιμο στον εαυτό. Πολλές φορές οι γονείς παρατηρούν από τη βρεφική κιόλας ηλικία ότι δεν έχουν μία ουσιαστική επικοινωνία με το βρέφος, αλλά αυτό δεν τους ανησυχεί ιδιαίτερα αφού είναι ακόμα πολύ νωρίς για την εμφάνιση σοβαρών συμπτωμάτων του αυτισμού. Όταν πια το παιδί φτάσει στην ηλικία των ενός με δύο ετών κάποια χαρακτηριστικά είναι αρκετά εμφανή. Για παράδειγμα πολλά παιδάκια στην ηλικία αυτή ξεκινάνε να χρησιμοποιούν διάφορες λέξεις για να επικοινωνήσουν με τους γύρω τους ενώ αυτό το παιδί μηδαμινές εώς καμία. Ενώ άλλα παιδιά δείχνουν αυτό που θέλουν και γενικά προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τους γύρω τους για να πάρουν κάτι, το παιδί αυτό δε θα προσπαθήσει καν να το κάνει. Αν δεν μπορεί να πάρει κάτι δε θα το ζητήσει. Παρ’ όλα αυτά πολλά παιδιά με αυτισμό ενώ μέχρι και την ηλικία των δύο ετών έχουν μερικό λόγο πολλοί γονείς αναφέρουν πως παρατηρείται μια σταδιακή παλινδρόμηση όπου τελικά το παιδί σταματά να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε λέξη.

Διάγνωση και πρώιμη παρέμβαση

Πολλοί γονείς ενώ παρατηρούν ότι το παιδί τους βρίσκεται πολύ πίσω για την ηλικία του συγκρίνοντας με άλλα παιδιά, εντούτοις πολλές φορές αγνοούν το γεγονός αυτό περιμένωντας πως θα προχωρήσει όσο μεγαλώνει. Επιπλέον, τα αυτιστικά χαρακτηριστικά όσο μεγαλώνει το παιδί αυξάνονται όπως και το άγχος των γονέων. Κανένας γονέας δε θέλει να πιστέψει ότι το παιδί του παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα γι’ αυτό και πολλές φορές αργούν να προβούν στη διάγνωση.

Αφού γεννηθεί το παιδί όλοι οι γονείς κάνουν όνειρα για το μέλλον και περιμένουν πολλά από αυτά να πραγματοποιηθούν. Βλέποντας όμως το παιδί τους να μην εξελίσσεται όπως αυτοί θα περίμεναν,εμφανίζεται αρχικά μια άρνηση του γεγονότος, ενώ παράλληλα και έντονο στρες. Πολλοί γονείς ελπίζουν πως αυτή είναι μία φάση η οποία θα περάσει με τον καιρό. Σε αντίθεση, όσο περνάει ο καιρός βλέπουν το παιδί τους να μην αναπτύσσει βασικές δεξιότητες τις οποίες θα έπρεπε να είχε και έτσι έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα.
Μετά τη διάγνωση του παιδιού με αυτισμό ο γιατρός θα προτείνει κάποιες θεραπευτικές μεθόδους οι οποίες ίσως βοηθήσουν το παιδί στη μετέπειτα εξέλιξή του.

Μια από τις νεότερες και επιστημονικά αποδεδειγμένες αποτελεσματικότερες μεθόδους είναι η Εφαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς- ABA. Η ανάλυση συμπεριφοράς έχει ως κύριο στόχο να διδάξει στο παιδί βασικές δεξιότητες όπως η αυτοεξυπηρέτηση, η επικοινωνία καθώς και το να γίνει σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητο.

Τέλος, είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι η έγκαιρη διάγνωση καθώς και η πρώιμη παρέμβαση βελτιώνουν όχι μόνο τη συμπεριφορά του παιδιού αλλά και τη μετέπειτα εξέλιξή του. Αρκετά παιδιά με αυτισμό με πρώιμη παρέμβαση (από την ηλικία του 1-1,5 έτους) είχαν πολύ καλύτερη εξέλιξη από ότι παιδιά τα οποία ξεκίνησαν μετά την ηλικία των 4 ετών.

Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως την Κα.Ελένη Φυλακτου, Psychology BA, Social and Developmental Psychology MA, ABA Specialist, για τις παραπάνω πληροφορίες!